ยากมั้ย...หากจะยืนด้วยลำแข้ง

คนเรานั้น ชีวิตมีหลายรูปแบบ น้อยคนนักที่จะเลือกเดินในเส้นทางที่ตนเองเลือกเดินได้อย่างสมบูรณ์

เพราะงั้น หากไม่ได้เดินไปในทางที่ตนเองนั้นหวังก็จง"ทำใจ" บอกได้แค่นี้ว่าให้ทำใจ

บางทีนั้นเลือกที่จะก้าวเดินไปในทางที่สูงเกิน นั่นแหละ คือข้อที่ผิดพลาด ถ้าจะถามว่า

ผิดมั้ย...ที่ฝันไว้สูง

ผิดมั้ย...ที่ความทะเยอทะยานอย่างก้าวไกล

ผิดมั้ย...ที่หวังจะไขว่คว้าดาว ณ สุดปลายฟ้า

และ ผิดมั้ย...หากทั้งหมดที่เราหวังนั้น จะก้าวไปไม่ถึง

มันไม่ผิดนักหรอก หากเราจะ ฝัน แบบนั้น แต่จงจำไว้ ฝันย่อมเป็นจริงได้ แต่ก็ง่ายนักที่ฝันจะสลาย

เดินไปในทางที่ตนเองเลือก ที่เราก้าวไปไม่ถึงฝั่งนั้นเพราะเราล้ม นั่นล่ะ คือเหตุผลหลัก

ล้ม...เพราะท้อแท้

ล้ม...เพราะขาดกำลังใจ

ล้ม...เพราะอยู่อย่างโดดเดี่ยว

ล้ม...เพราะคิดว่าตนเองทำไม่ได้

อันที่จริงมันไม่ใช่เหตุผลหลักนักหรอกที่เราจะล้ม แต่เหตุผลสำคัญก็คือ เราคิดเองต่างหากว่าไปไม่ถึง

ฝันเอาไว้นักหนาว่าทางที่ได้เลือกนั้นเลิศหรู และเลือกที่จะก้าวเดินไปในทางนั้น

แต่ท้ายที่สุดก็ล้ม เพราะคิดว่าตนเองนั้นทำไม่ได้ หรือจะเหตุผลหลายประการที่ทำให้ยุติการเดินทางไว้ตรงนั้น

แล้วไงล่ะ...พระเจ้าสร้างเราขึ้นมาให้มีสองขาไว้ทำไมกัน?

ถ้าไม่ใช่ว่า พระเจ้าสร้างสองขาขึ้นมานั้นเอาไว้ให้เราได้ยืนด้วยตนเอง

ล้มก็ลุกขึ้นใหม่ได้ ปัดฝุ่นที่ติดเนื้อตัวออกให้หมดแล้วก้าวไปข้างหน้า นั่นแหละคือสิ่งที่เราทำได้

อาจจะไปไม่ถึง ณ ดินแดนที่ตนใฝ่ฝัน แต่อย่างน้อง ก็จงภูมิใจไว้เถิด

ที่เราได้เลือกยืนด้วยลำแข้งของตนเอง เมื่อนั้น เราจะมีความสุขที่ แม้ไม่ได้คว้าดาวที่เราหวังไว้ก็ตาม...